Skip to main content

آرتریت روماتوئید ( روماتیسم مفصلی ) یک بیماری خودایمنی پیشرونده است که چندین مفصل بدن را تحت تاثیر قرار می دهد. این بیماری در اثر حمله سیستم ایمنی بدن به خود و هدف قرار دادن بافت های اطراف مفاصل ایجاد می شود.

زنان سه برابر بیشتر در معرض ابتلا به آرتریت روماتوئید هستند ، این بیماری می‌تواند از سن ۳۰ سالگی شروع شود.

چرا سن شروع آرتریت روماتوئید مهم است؟


سنی که به آرتریت روماتوئید مبتلا می شوید بسیار اهمیت دارد. بسته به سن شروع، شدت وپیشرفت بیماری ، گزینه های درمانی برای روماتیسم ممکن است متفاوت به نظر برسد.

مطالعات نشان داده اند که آرتریت روماتوئید دیررس (LORA) با فعالیت بیشتر بیماری، کاهش عملکرد در ابتدا و آسیب رادیولوژیکی بیشتر همراه است.

از سوی دیگر، روماتیسم در جوانی منجر به یک راه طولانی با بیماری می شود و از نظر فیزیکی و آزمایش خون به روشی متفاوت ظاهر می شود.

به طور کلی، با توجه به ماهیت پیشرونده و سیستمیک آرتریت روماتوئید مهم است که در صورت امکان به موقع تشخیص داده شده و درمان آغاز شود.

ابتلا به روماتیسم در میانسالی


اکثر افراد علائم آرتریت روماتوئید را در سنین ۳۰ تا ۶۰ سالگی دارند، اما بعید است که مردان زیر ۴۵ سال تشخیص داده شوند، هم در مردان و هم در زنان، میانگین سن شروع ۵۸ سالگی است.

روماتیسم از نظر سنی را می توان به عنوان آرتریت روماتوئید در جوانی و آرتریت روماتوئید با شروع دیررس طبقه بندی کرد. علائم اساسی و درمان های احتمالی در هر سنی یکسان است، اما چند چیز این دو نوع سنی روماتیسم را متمایز از هم می کند.

ابتلا به روماتیسم در جوانی


این نوع سنی روماتوئید معمولاً در افراد بین سنین ۱۶ تا ۴۰ سال در نظر گرفته می شود که افراد مبتلا به این نوع معمولاً با علائم فیزیکی خاص و آزمایش مثبت آزمایشگاهی مراجعه می کنند.

در واقع، از هر صد هزار نفر، ۸ نفر در سنین بین ۱۸ تا ۳۴ سال مبتلا به آرتریت روماتوئید می شوند.

از آنجا که علائم فیزیکی وجود دارد، ثابت شده است که روماتیسم در جوانی تمایل به شدیدتر شدن دارد. علائم آنها اغلب شامل درگیری مفصل کوچک مانند دست و پا، به جای درگیری مفصل بزرگ شانه است.

شروع بیماری معمولاً سفتی و تورم در این مفاصل است. این به تدریج شروع می شود و در طول زمان به جای شروع حاد یا ناگهانی پیشرفت می کند.

آرتریت روماتوئیدی که در سنین جوانی شروع می شود بیشتر در آزمایش خون ظاهر می شود، که سیگنالی است که بیماری می تواند شدیدتر باشد و سریعتر پیشرفت کند.

در حالی که این درست است، باید توجه داشت که وقتی پزشکان آزمایش های خون را تجزیه و تحلیل می کنند، به کل تصویر نگاه می کنند و مثبت بودن آزمایش لزوماً به این معنی نیست که فرد مبتلا به رماتیسم است.

برای افرادی که در سنین جوانی مبتلا به این نوع از آرتریت تشخیص داده شده اند، به دلیل پیشرفت، شدت، و احتمال تغییر شکل و آسیب مفصل با گذشت زمان، دریافت فوری درمان بسیار مهم است.

ابتلا به روماتیسم در سن پیری

روماتیسم در سالمندان ، معمولا افراد بالای ۶۰ سال را تحت تاثیر قرار می دهد.

از نظر تظاهرات فیزیکی، بیمارانی که آرتریت روماتوئید را در سن بالا مبتلا میشوند ، معمولاً شروع حاد دارند. این بدان معناست که به جای اینکه علائم در طول زمان ظاهر شوند، علائم می توانند به سرعت خود را نشان دهند شوند.

علاوه بر این، بیماری آنها به جای مفاصل کوچک مانند دست یا پا در مفاصل بزرگ مانند شانه ها را تحت تأثیر قرار می دهد. با این اوصاف، شایع است که روماتوئید دیررس کمتر شدید باشد.

علاوه بر این، افراد مبتلا به روماتیسم در سن بالا بیشتر احتمال دارد علائم سیستمیک، از جمله تب، میالژی و کاهش وزن را تجربه کنند.

آزمایش خون نیز در این نوع سنی روماتیسم متفاوت خواهد بود. اغلب آزمایش خون برای آنتی بادی ها و پروتئین های خون در افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید دیررس منفی می شود.